
e máis retratos mexicanos, en mellor calidade, en http://flickr.com/photos/carracuca
encompostela
22/05/08
A señora Guadalupe
21/05/08
Ao mellor non estou facendo o correcto.
QUERO UN NOVO BLOG aínda que teño cincomil xa.
Miro a pantalla e penso: Teño que facelo. Hoxe sí. Hoxe empezo a vivir aquí. Dous meses xa, ¿esqueceríase o teu sofá de min?
Onte choveu desde a mañá. Tódolos do Sur puxéronse tristes. Eu sorrín mollada.
19/05/08
¿Seguirás alí cando volva? Para pasear polo Preguntoiro, ti coa túa bici, digo. E beber o LC que eu digo que leva chocolate. Ou sentar a fumar de mentira nun banco:
- Isto podería ser París.
- ...
- Sí, é París. A praza do pequeno París.
16/05/08
13/05/08
Love it or hate it!

Sen complexos, Evinha ;). Cando a vexa pensarei en vós, todas. Por suposto, a Empolada merece unha mención especial por gravarme tódolos capítulos en DVD. E a Chinesa (que ten censurado o blog) por velos todos comigo no piso de Poble Sec (cantas visitas ao videoclube no Paral.lel...).
Quero almorzar con vós falando de Manolos nalgún bar de Compostela.
12/05/08
e outro día sen facer nada se nada se considera mirar blogs coma este e pensar: coma min. E pensar no Avante e en banquetas altas coma a lúa, e LC e pedra herba pedra no chan.
marcho a comer. sushi. outra vez.
cursos,
barcos,
velas de tamaño natural,
prata (ónix para a melancolía, turquesa que actúasobrelacomunicaciónylafacilidaddepalabras).
estamos perdidas nesta illa, pero sairemos adiante.
Merqueille un chisme ao rapaz, en contra dos meus principios. Tiña os ollos grandes e dixo: 'Es que hoy no he vendido nada'.
son unha autómata incapaz.
Só teño calma viaxando en pesero.
E we are rainbowarriors, Evil come not near-
9/05/08
Este ano sento moito aquí, pero a miña cabeza voa por riba dos rañaceos do DF e poño Bonde do Rolê e a cidade vibra.
Está a chamar por min.
7/05/08
11 de marzo de 2008
Se me llena la boca hablando de la vida cosmopolita, de los nómadas, de ser desprendido y viajar para que esta cabecita se llene de cosas importantes. Ayer, en cambio, me acosté y te miré la nariz, los ojos tan cerrados, los brazos, la espalda, y me sentí en casa -en casa puede ser persona y no ubicación-. Faltan once días para cruzar el charco. Menos noches ya de ojos tan cerrados.

(perosénadar)
Son
o que pensaba antes
Tamén son esta xente
- A casa da collona
- A metro escaso del cinismo
- Abril e Revoluçao
- As cadeas do Arrulique
- casatlantica
- Chicharofobia
- De catro a catro
- Dor na retina
- El escritor fácil
- Fotografía: Roberto Amado
- Fraggle Rock
- Galpón de Breogán
- Hai cu
- La mala gente y otras historias
- Lucensismo e outros males
- Madeleine
- Manda ti
- Mollada
- Nada que dicir
- O demo me leve
- O frasco das esencias
- Para cuando sobre
- She's not a tourist
- Verbas de aire
- Versoterapia
- Vida Anecdótica
- Zero Vacas

