encompostela

22/05/08

A señora Guadalupe




e máis retratos mexicanos, en mellor calidade, en http://flickr.com/photos/carracuca

Ámo-te

21/05/08

Ao mellor non estou facendo o correcto.
QUERO UN NOVO BLOG aínda que teño cincomil xa.
Miro a pantalla e penso: Teño que facelo. Hoxe sí. Hoxe empezo a vivir aquí. Dous meses xa, ¿esqueceríase o teu sofá de min?

Onte choveu desde a mañá. Tódolos do Sur puxéronse tristes. Eu sorrín mollada.

19/05/08

¿Seguirás alí cando volva? Para pasear polo Preguntoiro, ti coa túa bici, digo. E beber o LC que eu digo que leva chocolate. Ou sentar a fumar de mentira nun banco:

- Isto podería ser París.
- ...
- Sí, é París. A praza do pequeno París.

16/05/08



Pola cultura.

13/05/08

Love it or hate it!


Sen complexos, Evinha ;). Cando a vexa pensarei en vós, todas. Por suposto, a Empolada merece unha mención especial por gravarme tódolos capítulos en DVD. E a Chinesa (que ten censurado o blog) por velos todos comigo no piso de Poble Sec (cantas visitas ao videoclube no Paral.lel...).

Quero almorzar con vós falando de Manolos nalgún bar de Compostela.

12/05/08

e outro día sen facer nada se nada se considera mirar blogs coma este e pensar: coma min. E pensar no Avante e en banquetas altas coma a lúa, e LC e pedra herba pedra no chan.


marcho a comer. sushi. outra vez.

cursos,
barcos,
velas de tamaño natural,
prata (ónix para a melancolía, turquesa que actúasobrelacomunicaciónylafacilidaddepalabras).
estamos perdidas nesta illa, pero sairemos adiante.

Merqueille un chisme ao rapaz, en contra dos meus principios. Tiña os ollos grandes e dixo: 'Es que hoy no he vendido nada'.

son unha autómata incapaz.
Só teño calma viaxando en pesero.
E we are rainbowarriors, Evil come not near-

9/05/08

Este ano sento moito aquí, pero a miña cabeza voa por riba dos rañaceos do DF e poño Bonde do Rolê e a cidade vibra.






Está a chamar por min.

7/05/08

11 de marzo de 2008


Faltan once días para cruzar el charco. Me da vértigo. Yo, que presumo de viajera, de culoinquieto, la que tiene mono de sitios desconocidos en cuanto se asienta en una casa, tengo pena dentro.


Se me llena la boca hablando de la vida cosmopolita, de los nómadas, de ser desprendido y viajar para que esta cabecita se llene de cosas importantes. Ayer, en cambio, me acosté y te miré la nariz, los ojos tan cerrados, los brazos, la espalda, y me sentí en casa -en casa puede ser persona y no ubicación-. Faltan once días para cruzar el charco. Menos noches ya de ojos tan cerrados.

Una pena.

(perosénadar)

Son

Eu en Compostela
Ver todo mi perfil

o que pensaba antes

e o que fotografío

www.flickr.com
This is a Flickr badge showing photos in a set called Random. Make your own badge here.

e o que escoito...